2009 - The world of Stéphanie Leblon - by Hilde Van Canneyt

NL EN FR

Hilde Van Canneyt

DE WERELD VAN STEPHANIE LEBLON
 

De wereld van Stephanie Leblon speelt zich los van de tastbare werkelijkheid af.

Ze plaatst haar figuren, portretten, handen en ruimtes op een bevreemdende manier op haar schildersdoek, zodanig dat ze een hele nieuwe surreële wereld oproepen.

Leblon’s figuratieve weergave van haar onderwerp, gecombineerd met een abstract geometrisch en grillig lijnenspel, zorgt ervoor dat ze de toeschouwer met de nodige raadsels opzadelt.

Haar portretten zijn niet identificeerbaar, het lijken personages ontwricht uit een andere ontastbare wereld. De hoofden zijn nekloos om zo de mentale kracht van het hoofd te vergroten. Allen hebben ze gemeen dat de blik ingetogen en naar binnen gericht is, ogen zijn meestal gesloten of verborgen.

De geschilderde handen lijken oneindig te wroeten en te experimenteren, een oneindig onderzoek in een ondefinieerbare ruimte. Zeggen handen niet meer dan woorden?

In Leblon’s geschilderde ruimtes ontwaren we ondefinieerbare objecten die zo uit een laboratorium lijken ontsnapt. De wirwar aan lijnen, zwevende bollen en uitvergrote moleculen, roepen meer vragen op dan ze antwoorden bieden.

Leblon’s gebruik van een vrije, suggestieve verftoets in combinatie met neutrale klinische kleuren, is langs de ene kant rustgevend, maar om de hoek loert de onrust.

Leblon laat de kijker met een beklemmend gevoel achter zodat die even zijn eigen positionering binnen de werkelijkheid kwijt is.

 

Hilde Van Canneyt 2009

Hilde Van Canneyt

THE WORLD OF STEPHANIE LEBLON

 

The world of Stéphanie Leblon exists on a different level from our tangible world.

Figures, portraits, hands and spaces are put together in a surprising and strange way, so that they evoke a surreal world. Leblon’s figurative approach, combined with an abstract geometrical and at the same time chaotic play of lines, leaves the viewer puzzled.

Her portraits are unidentifiable, the personages seem dislocated from another intangible world. The heads are shown neckless, thus increasing the idea of concentrated mental activity. At al times, the gaze is introverted and inward looking; the eyes are usually closed or concealed. The painted hands seem to endlessly perform experiments, an infinite exploration in an unidentified space. Don’t hands say more than words?

In Leblon’s painted spaces we discern undisclosed objects that could have escaped straight from laboratories. The chaotic play of lines, the floating balls as enlarged molecules incite more questions than they give answers. Leblon’s free, suggestive touch and use of paint, combined with the neutral clinical colours, is on the one hand comforting but a disquieting unrest always peeks around the corner. Leblon leaves the onlooker with an unsettled feeling, for a moment he loses his own balance and his sense of reality.

 

Hilde Van Canneyt 2009

Hilde Van Canneyt

LE MONDE DE STEPHANIE LEBLON

 

Le monde de Stéphanie Leblon existe indépendamment du monde tangible.
D'une façon surprenante et étrange, elle présente ses figures, portraits, mains et espaces sur ses toiles, de sorte qu'ils évoquent un nouvel univers surréaliste.
Son approche figurative du sujet, combinée à un jeu abstrait, géométrique et capricieux de lignes, provoque chez le spectateur plusieurs énigmes

Ses portraits ne sont pas identifiables : on se croirait face à des personnages venus d'un monde impalpable. Pour en accentuer la force mentale, les têtes n'ont pas de cou. Elles ont comme point commun un regard introverti, tourné vers l'intérieur. Les yeux sont généralement fermés ou cachés.

Les mains semblent fouiner on ne sait quoi, expérimenter à l'infini, rechercher un espace indéfinissable. Ne sont-elles pas plus parlantes que des mots ?

Dans les espaces peints par Leblon, nous distinguons des objets indéfinissables, qui semblent s'être échappés de laboratoires scientifiques. Un enchevêtrement de lignes, de sphères flottantes et de molécules géantes suscitant davantage de questions qu'il n'apporte de réponses.

Les touches de peinture libres et suggestives, mariées à des couleurs cliniques neutres, se veulent apaisantes, mais gare à l'inquiétude latente.

Bref, les oeuvres de Leblon laissent les visiteurs sur une impression d'angoisse, lui ôtant son assurance de la réalité.

 

Hilde Van Canneyt 2009